เฮ้ย!!! นานเลยนะนี่ไม่ได้เจอหลานคนนี้ มีหลานกะเค้าคนนึงก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ โชคดีที่แม่ขึ้นมากรุงเทพเลยหอบหิ้วมันขึ้นมาด้วย
ตอนบ่ายโมงก็ออกเดินทางไปราชมังคลาฯ กว่าไปถึงก็บ่ายสองกว่าแระ แถมต้องฝ่าดงคนเข้าไปอีก แหม!!!คนมางานออกจะเยอะแยะพี่ท่านดันเปิดประตูเข้าทางเดียว โอ๊ย...เบียดกันเข้าไปครับ พอพ้นประตูเข้าไปสายตาก็เริ่มสอดส่ายหาแม่ทันที มองเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ซักพักก็มีไอ้ตัวน้อยวิ่งโล่เข้ามาหาโอ๊ยยยดีใจมาก ๆ เพราะคิดถึงมันเป็นที่สุด ไม่รีรอหยิบกล้องในกระเป๋มาถ่ายมัน ฮือ ๆ คราวนี้หลานเปลี่ยนไป มันไม่โพสต์ท่าเหมือนตอนอยู่ที่บ้านแฮะ สงสัยจะไม่คุ้นกะเมืองกรุง เหอ ๆ แต่มะเปงรายปล่อยมันไป ไปถึงก็นั่งรอว่าเมื่อไหร่จะได้ขึ้นไปบนอัฒจรรย์ แหมนานเหลือเกินชั่วโมงนึงผ่านไป สองชั่วโมงก็แล้ว พอเข้าชั่วโมงที่สามเริ่มไม่ไหว แต่พอหันหลังกลับไป อ้าววว ไอ้คนที่มันนั่งกันอยู่หลายร้อยคนหายไปไหนฟระ ที่แท้ เค้าขึ้นกันไปตั้งนานแล้ว ไอ้เราก็พากันเดินขึ้นไปข้างบน เหอ ๆที่นั่งเริ่มเต็มแระ แต่ยังดีที่มีเหยี่ยวตาไวไปโบที่นั่งไวสองแถว อิอิ หลังจากนั้นก็คุยกะหลานไปเรื่อยเปื่อย มันเก่งน้า นับหนึ่งถึงห้าสิบ หกสิบเลย ไอ้เราก็เลยหันไป "แม่ ๆ ไอ้ปรางมันนับเลขได้ถึงห้าสิบหกสิบเลยเร๊อะ" แม่บอก "ไม่รู้มัน" อ้าว งง เลยตู แม่ตูมะรู้เรื่อง เหอ ๆ คุยกันไม่ทันไรก็ต้องกลับซะแล้น เพราะมีโทรศัพท์มาตามให้กลับไปทำงาน แง ๆ ๆ สวรรค์แกล้ง หุหุ ก็ร่ำลาหลานตัวน้อยกะแม่สุดที่รัก เฮ้อ! แต่ตอนเดินทางกลับนะ นั่งมอ'ไซด์จาก FBT ไปถึงซอยโพธิ์แก้ว แม่เจ้านึกว่าจะไม่มีชีวิตรอดในวันลอยกระทง 555555555